Yollar, uzanır gider sonsuzluğa,
kıvrımları benzer bir ırmağa,
Seyyah ruhlar onda bir teselli
arar,
Yollar, dağları, sarp tepeleri
aşar.
***
Gidenler gider, kalanlarda bir
hüzün,
Ayrılık ruhları sarmaya başlar,
Herkes yarin kollarına giden,
Sarp yolları yarmaya başlar.
***
Kimi gider en güzel bir sevgiliye,
Kimi varmak için bir veliye,
Yolculardan kalan geriye,
“Hoşça kal”dır tek hediye.
***
Yollar giderek bir yerde buluşur,
Kalanlar da gidenlere kavuşur,
Hüzünler sona erince bir bir,
“Büyük Huzur”a dostlar varışır.
***
Bir yol hikayesi değil dediğim,
Hayatın kendisidir dostlar!
Mehmedi bekler mi o yiğidim,
Ona varmak için tek yol bu,
bildiğim.
Malatya-İstanbul
Karayolu
03/07/1999
